Miejskie Przedszkole nr 17 w Ostrołęce

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
  • image
  • image

Adaptacja dziecka w przedszkolu

Email Drukuj PDF

Adaptacja  dziecka w przedszkolu

Adaptacja to przystosowanie się do nowego środowiska społecznego, sytuacji

 i warunków. Dla małego dziecka takim nowym środowiskiem jest przedszkole. Moment pójścia do przedszkola jest bardzo ważnym wydarzeniem. Otoczone dotychczas troską

i uwagą rodziny nagle znajduje się w miejscu, gdzie wszystko jest obce, inne: przedmioty, osoby, rytm dnia. Niektóre dzieci są wówczas zaciekawione. Inne są niespokojne, niepewne, boją się zostać same, bez rodziców. Ich poczucie bezpieczeństwa zostaje zachwiane. Reakcje dzieci w sytuacjach zagrożenia są bardzo różne. U wielu z nich wywołuje to sytuacje stresowe - złość, lęk, upór, gniew. Nie pomagają zapewnienia: Niedługo przyjdę po Ciebie.. Zabiorę cię po obiadku.. Mamusia wróci za trzy godzinki… Im dłużej dorosły mówi, tym gorzej!

Dnia, w którym dziecko po raz pierwszy pójdzie do przedszkola obawiają się również rodzice. Niektórzy swoje lęki przenoszą podświadomie na dziecko. Niepokoją się, czy poradzi sobie z rozstaniem, czy nie będzie płakać.

Każde dziecko ma indywidualną drogę rozwojową, każde jednak musi przejść przez okres adaptacji w nowym środowisku. To od nas dorosłych zależy, jak długo on będzie trwał. Wszyscy chcemy, aby wychowywane przez nas dzieci były radosne i wesołe, mądre i dobre, kochane i kochające. Pragniemy, aby „wystartowały” w życie z możliwie pełnym powodzeniem – zaradne i odważne, życzliwe i uczynne.

Żeby okres adaptacyjny przebiegał spokojnie, musi zaistnieć ścisła współpraca między rodzicami a pracownikami przedszkola. Wspólna praca ułatwi dzieciom przystosowanie się do nowego środowiska.  

Jak ułatwić dziecku start w przedszkolu?

Dobre rady dla Rodziców

$1ü    W pierwszych dniach pobytu dziecka w przedszkolu w miarę możliwości odbieramy je wcześniej .

$1ü    Nie składamy dziecku obietnic, których nie możemy wypełnić np.: przyjdę po obiedzie , a jesteśmy podwieczorku. Dziecko nie będzie nam ufało następnego dnia.

$1ü    Stosujemy zasadę krótkiego pożegnania  – wydłużanie tego momentu powoduje napięcie emocjonalne, które kończy się rozpaczą dziecka.

$1ü    Nie zabieramy dziecka do domu kiedy płacze przy rozstaniu, jeżeli zrobimy to choć raz, będzie wiedziało ,że łzami może wymusić wszystko.

$1ü    Jeśli dziecko przy pożegnaniu płacze, staramy się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata, rozstania z tatą są mniej bolesne.

$1ü    Nie mówimy dziecku, że będę na ciebie czekała za drzwiami – dzieci proszą o sprawdzenie czy jest mama, babcia czy tata.

$1ü    Pozwalamy dziecku zabrać ulubioną zabawkę, aby przypominała mu dom.

$1ü    Ujednolicamy działania wychowawcze dom – przedszkole, wdrażamy dziecko do przestrzegania umów i zasad.

$1ü    Nie wyręczmy dziecka – przyzwyczajamy do samoobsługi, pozwalamy dziecku samemu załatwić potrzeby fizjologiczne, myć ręce, ubierać się.

$1ü    Przygotowujemy dziecku wygodny strój do samodzielnego ubierania się.

$1ü    Cieszymy się i okazujemy zadowolenie z każdego przejawu samodzielności.

$1ü    Rodzice powinni być konsekwentni w swoich działaniach, gdyż przerywanie rytmu chodzenia do przedszkola wydłuża tylko adaptację dziecka.

$1ü    Dostarczamy dziecku doświadczeń przebywania z innymi dorosłymi, bycia bez mamy.

$1ü    Umożliwiamy kontakt z innymi dziećmi.

$1ü    Nie wymuszamy na dziecku , aby zaraz po przyjściu do domu opowiadało co wydarzyło się w przedszkolu, to powoduje niepotrzebny stres.

$1ü    Nigdy nie należy straszyć dziecka przedszkolem (pójdziesz do przedszkola, to dopiero zobaczysz…).

$1ü    Chodzenie do przedszkola powinno być traktowane jako naturalna rzecz (tata chodzi do pracy, mama chodzi do pracy, a dziecko do przedszkola).

$1ü    Pozwólmy dziecku uczestniczyć w przygotowaniach do przedszkola (wspólne zakupy), dajmy możliwość przyzwyczajania się do tych rzeczy w domu, aby w przedszkolu to wszystko nie było takie nowe, a już znajome i zarazem łatwe do rozpoznania.

$1ü    Kontroluj się co mówisz. Zamiast: już możemy wracać do domu, powiedz: teraz możemy już iść. To niby niewielka różnica, ale jednak pierwsze zdanie na negatywny wydźwięk.

$1ü    Nie okazujmy dzieciom własnych rozterek zostawiając je w przedszkolu, przekazujemy im wtedy swoje lęki.

Andrzej Lomperta- Przasnysz - Strony internetowe, strony www